European Association
Dziewięć lat badań w Polskim Instytucie Psychoterapii Integratywnej
Odpowiedź w skrócie: Nie. W dwóch badaniach prowadzonych w Polskim Instytucie Psychoterapii Integratywnej — na 235 parach terapeuta–pacjent (opublikowanym w International Journal of Psychotherapy w 2013 r.) oraz na 198 osobach szkolących się w latach 2015–2024 (zaprezentowanym na 56. Międzynarodowej Konferencji Society for Psychotherapy Research w Krakowie w 2025 r.) — psychoterapeuci z dyplomem psychologii nie okazali się ani skuteczniejsi, ani bardziej kompetentni, ani lepsi w opanowaniu wiedzy teoretycznej od psychoterapeutów po innych studiach magisterskich. O przygotowaniu do zawodu decyduje całościowe szkolenie psychoterapeutyczne, a nie kierunek studiów.
Najważniejsze wnioski
- Brak różnic w ocenach pacjentów. W dziesięciu kolejnych pomiarach (2015–2024) pacjenci nie ocenili sesji prowadzonych przez psychologów lepiej niż sesji prowadzonych przez osoby po innych kierunkach — żadna różnica nie była istotna statystycznie.
- Brak różnic w ocenach superwizorów. W ośmiu na dziewięć corocznych egzaminów kompetencyjnych komisja superwizorów nie stwierdziła różnic między grupami. Wyjątkiem był jeden rocznik (2016).
- Brak różnic w wiedzy teoretycznej. W pięciu z sześciu egzaminów teoretycznych — w tym z psychopatologii, diagnozy nozologicznej/ różnicowej DSM i medycznych podstaw psychoterapii — psychologowie nie mieli przewagi.
- Replikacja badań. Wynik powtarza rezultat badania z 2013 r. na 235 diadach terapeuta–pacjent.
- Konsekwencja praktyczna. Nie ma podstaw empirycznych, by szkoły psychoterapii ani ustawodawca ograniczali dostęp do zawodu do absolwentów psychologii.
Dlaczego to pytanie w ogóle ma znaczenie
Kryteria dostępu do zawodu istnieją po to, żeby chronić pacjenta. Operacyjnie znaczy to, że psychoterapeuta ma po pierwsze nie szkodzić, a po drugie — być skuteczny. Skala ryzyka jest realna: według przeglądu Krausa i współpracowników z 2011 r., przywoływanego w prezentacji Karlińskaiej-Nehrebeckiej i Piosek-Grzędy, od 3 do 16% psychoterapeutów powoduje istotne pogorszenie stanu swoich pacjentów.
Skoro stawką jest bezpieczeństwo pacjenta, kryterium wykształcenia podstawowego powinno być ustalane na podstawie twardych danych empirycznych, a nie wierzeń. Pytanie brzmi zatem: czy dyplom psychologa rzeczywiście pozwala prognozować skuteczność i kompetencje psychoterapeuty?
Jak wygląda to w Europie i w Polsce
Wymóg ukończenia studiów psychologicznych, ewentualnie lekarskich jako warunku dostępu do zawodu psychoterapeuty i/lub prowadzeniu jej w publicznej opiece zdrowotnej obowiązuje w Szwajcarii, Czechach, Hiszpanii, Litwie, Włoszech, Niemczech, Norwegii, Słowenii, Estonii, Serbii, Portugalii, Bośni, Czarnogórze, Słowacji, Cyprze. Większość krajów europejskich — m.in. Wielka Brytania, Francja, Szwecja, Dania, Finlandia, Malta, Holandia, Belgia, Portugalia, Grecja, Chorwacja, Słowacja, Węgry, Rumunia, Bułgaria, Łotwa, Irlandia, Ukraina— stosuje rozwiązania liberalne.
W Polsce stan prawny w połowie 2026 r. wygląda tak:
- Zawód psychologa został uregulowany ustawą z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów (Dz.U. 2026 poz. 187). W toku prac sejmowych psychoterapię usunięto z katalogu świadczeń psychologicznych — psycholog może ją prowadzić na zasadach określonych w odrębnych przepisach (Termedia).
- Zawód psychoterapeuty wciąż nie jest uregulowany. Poselski projekt ustawy o zawodzie psychoterapeuty oraz samorządzie zawodowym (druk nr 1345) po pierwszym czytaniu 9 lipca 2025 r. trafił do Komisji Zdrowia, a termin prac przedłużono o trzy miesiące; sprawozdanie ma być rozpatrywane we wrześniu 2026 r. (Rynek Zdrowia, Termedia).
To właśnie w tym momencie rozstrzyga się, czy do zawodu psychoterapeuty będą mogli wchodzić absolwenci innych kierunków niż psychologia. Debata jest gorąca — i w dużej mierze toczy się bez danych.
Argumenty w polskiej debacie
W prezentacji konferencyjnej autorki zestawiają trzy stanowiska obecne w dyskursie publicznym:
- Polskie Towarzystwo Terapii Poznawczej i Behawioralnej sprzeciwia się dopuszczaniu do zawodu osób z magisterium innym niż psychologia, argumentując, że brak wiedzy psychologicznej zwiększa ryzyko szkody.
- Ogólnopolski Związek Zawodowy Psychologów (Katarzyna Sarnicka) twierdzi, że tylko studia psychologiczne dają narzędzia diagnostyczne pozwalające trafnie rozpoznać problem i dobrać terapię.
- Raport Uniwersytetu SWPS „Potrzeby i preferencje Polek i Polaków dotyczące usług psychoterapeutycznych” (Marta Boczkowska, Maria Baran, 2024) wskazuje, że 78% Polaków oczekuje, by psychoterapeuta był psychologiem, i na tej podstawie formułuje rekomendację.
Autorki (MKN i MPG) zwracają uwagę na błąd w tym ostatnim rozumowaniu: preferencja opinii publicznej nie jest dowodem naukowym. W tym samym roku 45% Polaków popierało przywrócenie kary śmierci, a 67% — obozy pracy dla przestępców. Sondaż mówi, czego ludzie chcą, a nie co jest skuteczne.
Do momentu omawianych badań nie wykazano przewagi dyplomu psychologa nad innym dyplomem jako podstawy do wykonywania psychoterapii. Istnieją natomiast liczne dowody na znaczenie kompetencji osobistych terapeuty, wskazywane np. w artykułach B. Wampolda.
Badanie pierwsze: IJP 2013, 235 par terapeuta–pacjent
Pierwsze badanie Instytutu ukazało się w International Journal of Psychotherapy:
Karlińska-Nehrebecka, M., Heyda, A., Nehrebecki, A., Kuczyńska-Ginko, D., & Kufel, S. (2013). Psychotherapist effectiveness and professional competence not affected by their graduate studies profile – preliminary results. International Journal of Psychotherapy, 17(2), 24–32.
Celem była weryfikacja założenia, że psychoterapeuci po studiach psychologicznych i medycznych, są skuteczniejsi i prezentują wyższe kompetencje niż absolwenci innych kierunków. Próba objęła 235 diad psychoterapeuta–pacjent, gdzie psychoterapeutami byli studenci Szkoły Psychoterapii Integratywnej; zastosowano statystyki nieparametryczne.
Wynik: psychologowie, lekarze i pedagodzy okazali się równie skuteczni i kompetentni jak absolwenci innych kierunków. Autorzy konkludują, że nie znaleziono empirycznego uzasadnienia dla uprzywilejowania tych trzech grup w dostępie do szkolenia psychoterapeutycznego (International Journal of Psychotherapy, vol. 17, nr 2).
Badanie drugie: SPR Kraków 2025, dziewięć lat pomiarów
Replikację w rozszerzonym formacie przedstawiono na 56. Międzynarodowej Konferencji Society for Psychotherapy Research („Psychotherapy Research-Practice Integration: Who are the voices we need to hear”), Kraków, 25–28 czerwca 2025 r.
Kogo badano
| Parametr | Wartość |
| Próba I (egzaminy kompetencyjne) | N = 198 |
| Próba II (egzaminy teoretyczne) | N = 191 |
| Kobiety / mężczyźni (próba I) | 166 (83,8%) / 32 (16,2%) |
| Psychologowie | 85 (43%) |
| Osoby po innych kierunkach | 108 (55%) |
| Braki danych | 5 (2%) – wyłączone z analiz |
| Lata pomiarów | 2015/2016–2024 |
| Uczestnicy | studenci I–IV roku całościowego szkolenia w psychoterapii integratywnej |
Czym mierzono
- Skala Oceny Kompetencji Psychoterapeuty („Egzamin Kompetencyjny”) — 19 kompetencji, skala Likerta 0–6, narzędzie skonstruowane w Polskim Instytucie Psychoterapii Integratywnej w 2009 r. przez Milenę Karlińską. Obejmuje kompetencje osobiste (m.in. wymogi C. Rogersa, rozumienie empatyczne, budowanie sojuszu terapeutycznego, adekwatna modulacja afektu, obecność emocjonalna, wolność od przymusu ratowania) oraz kompetencje techniczne takie jak np. fluencja językowa, adekwatny dobór metod czy umiejętność odnoszenia się do przeniesienia.
- Kwestionariusz oceny pacjenta — 12 pozycji, skala od −3 do +3, autorstwa Mileny Karlińskiej. Mierzone wymiary: życzliwość, zaufanie do terapeuty, empatia, znaczenie sesji, poczucie wzmocnienia, wgląd, nadzieja, sojusz, uzyskanie rozwiązania, chęć kontynuacji, chęć rekomendowania terapeuty, ogólna ocena sesji.
- Egzaminy teoretyczne z sześciu przedmiotów: diagnoza nozologiczna i różnicowa DSM, podstawy teorii psychoanalitycznej, podejścia psychoterapeutyczne, medyczne podstawy psychoterapii, psychoterapia jako nauka i pomiar efektów, psychopatologia.
Jak przebiegało badanie
Sesje terapeutyczne były oceniane jakościowo i ilościowo przez komisję superwizorów, a bezpośrednio po sesji pacjent wypełniał własny kwestionariusz. Pary terapeuta–pacjent dobierano losowo. Badanie powtarzano corocznie. Zastosowano test t‑Studenta lub test U Manna-Whitneya w zależności od rozkładu, oraz korelacje Pearsona lub Spearmana.
Hipoteza
Zgodnie z narracją obecną w debacie publicznej założono, że psychologowie okażą się skuteczniejsi, zaprezentują wyższy poziom kompetencji zawodowych i lepiej przyswoją wiedzę teoretyczną — szczególnie w zakresie diagnozy nozologicznej/ różnicowej, podstaw medycznych i psychopatologii, czyli w obszarach, do których przygotowały ich studia.
Wyniki
Wiedza teoretyczna: psychologowie bez przewagi
Porównanie wyników sześciu egzaminów teoretycznych (test U Manna-Whitneya), skala ocen 1–6:
| Egzamin | Mgr innych kierunków — M (SD), n | Mgr psychologii — M (SD), n | p |
| Podstawy psychoanalizy | 3,86 (0,74), n=57 | 4,03 (0,54), n=48 | 0,22 |
| Psychopatologia | 2,93 (0,81), n=50 | 2,87 (0,62), n=60 | 0,67 |
| Medyczne podstawy psychoterapii | 3,99 (1,20), n=59 | 4,36 (1,00), n=67 | 0,10 |
| Kierunki psychoterapii | 3,76 (0,84), n=56 | 4,06 (0,83), n=66 | 0,02 |
| Naukowe podstawy psychoterapii | 4,81 (0,37), n=27 | 4,78 (0,36), n=30 | 0,69 |
| Diagnoza nozologiczna DSM | 3,56 (1,11), n=56 | 3,97 (0,98), n=44 | 0,06 |
Jedyna różnica istotna statystycznie dotyczyła znajomości podejść psychoterapeutycznych — czyli przedmiotu, którego nie ma w programie studiów psychologicznych jako specyficznego przygotowania do zawodu. Autorki zaznaczają, że była to najmniejsza próba, więc wynik może być niereprezentatywny.
Najbardziej zaskakujące jest to, czego nie widać w tabeli: psychologowie nie uzyskali przewagi nawet w psychopatologii, diagnozie DSM, medycznych podstawach psychoterapii i naukowych podstawach psychoterapii, a więc w przedmiotach pokrywających się z programem ich studiów. Autorki rozważają prawdopodobną przyczynę — niską retencję wiedzy u absolwentów psychologii.
Kompetencje w ocenie superwizorów: 8 na 9 pomiarów bez różnic
Komisja egzaminacyjna oceniała 19 kompetencji (suma 0–114 punktów) w latach 2016–2024. W ośmiu z dziewięciu corocznych pomiarów nie było różnic istotnych statystycznie. Jedynym wyjątkiem był rok 2016 (p = 0,042, na korzyść psychologów).
Ten sam obraz powtarza się w analizach pojedynczych kompetencji kluczowych dla efektu terapii, np.:
- Empatia — brak różnic istotnych statystycznie we wszystkich dziewięciu latach (p od 0,08 do 0,92).
- Sojusz terapeutyczny — brak różnic istotnych statystycznie we wszystkich dziewięciu latach (p od 0,06 do 0,75).
- Język używany podczas sesji — brak różnic istotnych statystycznie we wszystkich dziewięciu latach (p od 0,11 do 0,96).
Oceny pacjentów: brak różnic w dziesięciu pomiarach
W ocenach wystawianych przez pacjentów bezpośrednio po sesji (2015–2024) żadna z dziesięciu różnic nie osiągnęła istotności statystycznej. Przykładowo w 2024 r. sesje prowadzone przez osoby po innych kierunkach uzyskały średnią 8,11 (SD 13,59; n=35), a przez psychologów 10,92 (SD 10,76; n=26), p = 0,227.
Narzędzia są trafne: oceny superwizorów i pacjentów są zgodne
Warto zaznaczyć, że brak różnic nie wynika z nieczułości narzędzi. Oceny komisji superwizorów i oceny pacjentów korelowały ze sobą we wszystkich dziewięciu latach na poziomie r = 0,45–0,61, przy p ≤ 0,007. Dwa niezależne źródła oceny obserwowały to samo — i żadne z nich nie wskazało przewagi psychologów.
Interpretacja: co naprawdę przygotowuje do zawodu
Hipoteza nie potwierdziła się w żadnym wymiarze — ani w skuteczności ocenianej przez pacjentów, ani w kompetencjach ocenianych przez superwizorów, ani w wiedzy teoretycznej. Wynik jest zgodny z badaniem tych samych autorów z 2013 r. i z nielicznymi innymi pracami na ten temat.
Najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie sformułowane przez autorki brzmi:
Całościowe szkolenie psychoterapeutyczne, prowadzone przez praktyków i silnie zorientowane na praktykę, kształci wszystkich kandydatów jednakowo, niezależnie od ich wykształcenia wyjściowego, a różnice w wynikach wynikają z cech osobowościowych i intelektualnych.
Innymi słowy: przygotowanie do zawodu psychoterapeuty daje specjalistyczne szkolenie psychoterapeutyczne, a nie wybrany kierunek studiów wyższych.
Ograniczenia badania
Autorki wskazują je następująco:
- Badanie prowadzono w jednym ośrodku szkoleniowym (Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej) i w jednej modalności (systemowa psychoterapia integratywna IPS), z rozbudowaną terapią własną, informacją zwrotną i licznymi egzaminami — co ogranicza generalizowalność.
- Pacjentami byli również uczestnicy szkolenia, a więc nie „naiwni” pacjenci, lecz osoby uczące się tego samego podejścia.
- Nie kontrolowano, czy psychologowie mieli więcej doświadczenia klinicznego z pracy w szpitalach czy poradniach.
- Badano pojedynczą sesję, a nie cały proces psychoterapii.
- Terapeuci byli co najwyżej początkującymi psychoterapeutami, nie zaś dojrzałymi klinicystami.
Kierunki dalszych badań: replikacja formatu w innych instytutach i modalnościach oraz badania oparte na procesach psychoterapii w realnej praktyce klinicznej, np. w poradniach.
Wnioski praktyczne
Dla kandydatów do szkoły psychoterapii. Jeżeli masz dyplom magistra innego kierunku niż psychologia — pedagogiki, socjologii, filozofii, medycyny, filologii, nauk o rodzinie — dane nie wskazują, żeby to obniżało twoje szanse na bycie skutecznym psychoterapeutą. O jakości twojej pracy zdecydują twoje osobiste predyspozycje, jakość szkolenia, superwizja, psychoterapia własna i twoje kompetencje profesjonalne.
Dla szkół psychoterapii. Omawiane badania wnoszą wkład do nurtu Evidence-Based Training. Szkoły nie powinny stosować kierunku studiów wyższych jako kryterium rekrutacyjnego.
Dla ustawodawcy. Nie ma podstaw empirycznych, by ograniczać dostęp do zawodu psychoterapeuty wyłącznie do absolwentów psychologii. Inne kierunki wykształcenia są równie uprawnione.
Gdzie te badania powstały
Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej Mileny Karlińskiej-Nehrebeckiej prowadzi całościowe kształcenie w zawodzie psychoterapeuty zgodne z wymogami Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (Studium Psychoterapii), a także szkolenia, superwizje i konsultacje. Instytut rozpoczął działalność w 1992 r. w Krakowie. Po przekształceniach personalnych w latach 2016–2017 działa na Woli Justowskiej. Ze szkoleń Instytutu skorzystało dotąd ponad 8000 osób, a rocznie korzysta z nich kilkuset profesjonalistów.
Instytut posiada akredytację programu szkolenia w psychoterapii integratywnej European Association for Integrative Psychotherapy (EAIP), Polskiej Federacji Psychoterapii i Polskim Towarzystwie Psychoterapii Integratywnej i Systemowej. Przedstawiciele Instytutu prowadzą badania naukowe i uczestniczą w pracach legislacyjnych dotyczących zawodu psychoterapeuty.
Rozważasz szkolenie w psychoterapii? Zapoznaj się z programem Studium Psychoterapii i zasadami rekrutacji na pipi.org.pl.
Najczęściej zadawane pytania
Czy trzeba być psychologiem, żeby zostać psychoterapeutą w Polsce?
Nie. Polskie prawo nie rezerwuje zawodu psychoterapeuty dla psychologów. Warunkiem podjęcia całościowego szkolenia jest dyplom magistra, a przygotowanie zawodowe daje samo szkolenie psychoterapeutyczne. Zawód psychoterapeuty nie jest jeszcze uregulowany odrębną ustawą — projekt (druk nr 1345) jest procedowany w Sejmie, a sprawozdanie Komisji Zdrowia ma być rozpatrywane we wrześniu 2026 r. (Rynek Zdrowia).
Czy psychoterapeuci po psychologii są skuteczniejsi?
W badaniach Polskiego Instytutu Psychoterapii Integratywnej — nie. W dziesięciu kolejnych pomiarach oceny pacjentów nie różnicowały psychologów i osób po innych kierunkach, a w ośmiu na dziewięć pomiarów nie różnicowały ich również oceny superwizorów.
Czy psychologowie lepiej opanowują wiedzę teoretyczną w szkole psychoterapii?
Nie. W pięciu z sześciu egzaminów teoretycznych — w tym z psychopatologii, diagnozy DSM i medycznych podstaw psychoterapii — nie było różnic istotnych statystycznie. Jedyna różnica dotyczyła egzaminu z podejść psychoterapeutycznych, na najmniejszej próbie.
Po jakich studiach można iść do szkoły psychoterapii?
Dane z omawianych badań nie wskazują, by jakikolwiek kierunek studiów magisterskich dawał przewagę w skuteczności lub kompetencjach psychoterapeutycznych. W badaniu z 2013 r. psychologowie, lekarze i pedagodzy byli równie skuteczni i kompetentni jak absolwenci innych kierunków. Szczegółowe wymogi formalne określa każda szkoła psychoterapii oraz — po wejściu w życie — przyszła ustawa o zawodzie psychoterapeuty.
Co jest najważniejsze w przygotowaniu psychoterapeuty?
Według wniosków autorek: całościowe szkolenie prowadzone przez praktyków, silnie zorientowane na praktykę, wraz z superwizją, terapią własną i systematyczną informacją zwrotną. Istotne są także kompetencje osobiste terapeuty — empatia, zdolność budowania przymierza terapeutycznego, obecność emocjonalna. W zawodzie psychoterapeuty istotne są predyspozycje osobowościowe, eksplorowane w badanich empirycznych, dlatego nie każdy może być psychoterapeutą.
Źródła
- Karlińska-Nehrebecka, M., Piosek-Grzęda, M. (2025). How the initial education of a psychotherapist does not influence their learning of the theoretical foundations of the profession and their effectiveness in working with patients. Society for Psychotherapy Research, 56th International Annual Meeting, Kraków, 25–28 czerwca 2025.
- Karlińska-Nehrebecka, M., Heyda, A., Nehrebecki, A., Kuczyńska-Ginko, D., Kufel, S. (2013). Psychotherapist effectiveness and professional competence not affected by their graduate studies profile – preliminary results. International Journal of Psychotherapy, 17(2), 24–32. https://www.ijp.org.uk/shop/product.php?product=291
- Kraus, D. R., Castonguay, L., Boswell, J. F., Nordberg, S. S., & Hayes, J. A. (2011). Therapist effectiveness: Implications for accountability and patient care. Psychotherapy research, 21(3), 267–276.
- Boczkowska, M., Baran, M. (2024). Potrzeby i preferencje Polek i Polaków dotyczące usług psychoterapeutycznych. Raport z badań. Uniwersytet SWPS — za: prezentacja SPR 2025.
- Ustawa z dnia 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów (Dz.U. 2026 poz. 187). https://eli.gov.pl/eli/DU/2026/187/ogl
- Wiemy, co dalej z projektem ustawy o zawodzie psychoterapeuty, Rynek Zdrowia, 15 lipca 2026. https://www.rynekzdrowia.pl/Prawo/Wiemy-co-dalej-z-projektem-ustawy-o-zawodzie-psychoterapeuty,286679,2.html
- Prace nad ustawą o psychoterapeutach przedłużone, Termedia, 16 kwietnia 2026. https://www.termedia.pl/mz/Prace-nad-ustawa-o-psychoterapeutach-przedluzone,66808.html
Podziękowania: Magdalenie Piosek-Grzędzie za opracowanie statystyczne, Magdalenie Bywalec za wprowadzenie danych.
Kontakt: Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej, www.pipi.org.pl,
Co naprawdę da się przyspieszyć?
Szukasz najkrótszej drogi do certyfikatu psychoterapeuty? Sprawdź, które elementy tego procesu da się lepiej zaplanować, a których nie warto skracać kosztem przygotowania klinicznego.
Ile realnie trwa droga do certyfikatu psychoterapeuty?
Chociaż niektóre szkoły reklamują możliwość zdobycia certyfikatu już po czterech latach, w praktyce droga do samodzielności klinicznej trwa zwykle od 6 do 8 lat. Obejmuje to studia magisterskie, 4–5 lat szkolenia, kumulowanie doświadczenia klinicznego i superwizji, staż w placówce, a także przygotowanie do egzaminu certyfikacyjnego. Warto rozumieć ten proces jako długoterminową inwestycję w kompetencje, a nie krótki kurs zawodowy.
Dlaczego szkoły poznawczo‑behawioralne uchodzą za „najszybsze”?
Szkoły poznawczo‑behawioralne często mają najbardziej klarowną i stosunkowo krótką ścieżkę do certyfikatu – przy dobrej organizacji można go uzyskać po około czterech latach kształcenia. Programy te kładą nacisk na pracę w oparciu o protokoły i standaryzowane procedury, co ułatwia strukturyzację wymogów. Fakt, że wymóg self-experience bywa realizowany poprzez np. trening interpersonalny lub inne doświadczenia niebędące psychoterapią własną, a wymagana jest liczba jedynie 100 godzin, znacząco skraca czas i koszty. Rodzi jednak pytania o przygotowanie do pracy z bardziej złożonymi zaburzeniami, w których kluczową rolę pełni relacja terapeutyczna. Osobista psychoterapia pozwala uświadomić sobie wpływ własnych potrzeb i wzorców na relację tworzoną z pacjentem.
Rola terapii własnej i superwizji w różnych modalnościach
W podejściach psychodynamicznych, humanistycznych i integracyjnych szczególną rolę odgrywa długoterminowa psychoterapia własna oraz superwizja. Z jednej strony wydłuża to drogę do certyfikatu, z drugiej – sprzyja głębszemu rozumieniu procesów przeniesienia, przeciwprzeniesienia i złożonych wzorców relacyjnych. Wybierając podejście, warto zastanowić się, czy ważniejsze jest dla Ciebie tempo zdobycia uprawnień, czy zakres i głębia przygotowania klinicznego.
Staż kliniczny jako najczęstsze „wąskie gardło” na drodze do certyfikatu
Nawet najlepiej zaplanowane szkolenie może utknąć na etapie organizacji stażu klinicznego. Liczba miejsc stażowych w szpitalach i ośrodkach zdrowia psychicznego jest ograniczona, a chętnych z roku na rok przybywa. Staż, kiedy jesteś na poczatkowym etapie szkoły nie jest dobrym pomysłem, ponieważ będziesz miał niewiele umiejetności do zaoferowania. Dla tego rozważ 3–4 rok na realizację tego ważnego wymogu. Częstym doświadczeniem jest wielomiesięczne lub wieloletnie oczekiwanie na możliwość odbycia wymaganych 360 godzin, co przesuwa w czasie moment ukończenia szkoły i złożenia dokumentów do certyfikacji. Aby zminimalizować ryzyko przestoju, warto już na początku szkolenia rozpoznać dostępne placówki stażowe i realne terminy przyjęcia. Dobrym rozwiązaniem jest zaplanowanie zorganizowanie stażu z kilkuletnim wyprzedzeniem oraz rozmowa z opiekunami szkolenia o możliwych alternatywach.
Koszt i czas potrzebny na realizację psychoterapii szkoleniowej i superwizji.
W szkołach niezapewniających własnej psychoterapii i/lub superwizji w ramach 4 letniego programu, warto wziąć pod uwagę, że zwykle wymagana liczba 250 godzin indywidualnej psychoterapii zajmie 4 lata. Z kolei superwizja raz w tygodniu potrwa rok ale będzie generować spory koszt. Zatem trzeba rozpocząc jak najwcześniej psychoterapię i superwizję i rozłożyć je w znośnych finansowo interwałach.
Praktyka z pacjentami
Warto też zawczasu przygotować się do praktyki od III roku, by kiedy po IV semestrze już ci będzie wolno pracować z pacjentami, nie zabierać się dopiero za szukanie miejsca, w którym będziesz stawiać pierwsze kroki w roli psychoterapeuty. Na początku każda sesja z pacjentem pochłania wiele wysiłku, dlatego nie można przyjmować zbyt wielu. Z drugiej strony, im więcej będziesz mieć pacjentów, tym szybciej będziesz się uczył. 5 — 10 osób na początek się sprawdza. Te kwestie warto omówić z superwizorem.
Wsparcie rodziny
Jest w zasadzie niezbędne. Organizacja opieki nad dziećmi i innych aspektów życia rodzinnego wymaga współdziałania.
Jak zaplanować swoje kształcenie, żeby się nie zablokować po drodze?
Znajdź oparcie w rodzinie dla swoich planów. Zadbaj by jak najwcześniej zorganizować przyszły staż kliniczny i praktykę z pacjentami. Od początku szkolenia rozpocznij swój proces terapeutyczny. Zdawaj w terminie egzaminy i prace pisemne.
Najczęściej zadawane pytania
Czy da się uzyskać certyfikat w mniej niż 4 lata od rozpoczęcia szkolenia?
Nie. Minimum 4 lata nauki plus czas na dokończenie staży i superwizji.
Czy krótsza ścieżka zawsze oznacza gorsze przygotowanie?
Nie zawsze, ale im krótszy program, tym ważniejsze, żeby uważnie przyjrzeć się jego jakości, wymaganiom i możliwości rzeczywistego nabycia kompetencji.
Co najczęściej opóźnia uzyskanie certyfikatu?
Najczęściej są to trudności w znalezieniu stażu, odraczanie osobistej psychoterapii, brak wystarczającej praktyki z pacjentami oraz przerwy w szkoleniu spowodowane obciążeniami zawodowymi lub osobistymi