Hipnoza w psychoterapii i medycynie — szkolenie dla psychoterapeutów, psychologów i zawodów pomocowych

Pięciodniowe szko­le­nie prak­tycz­ne pro­wa­dzo­ne przez mgr Katarzynę Górkę — cer­ty­fi­ko­wa­ną psy­cho­te­ra­peut­kę, nauczy­ciel­kę i super­wi­zor­kę psy­cho­te­ra­pii EAIP. Uczysz się pro­wa­dzić hip­no­zę kli­nicz­nie: bez­piecz­nie, w opar­ciu o dowo­dy nauko­we i w gra­ni­cach wła­snych kom­pe­ten­cji zawodowych.

Hipnoza kli­nicz­na nie jest odręb­ną szko­łą psy­cho­te­ra­pii ani tech­ni­ką „na wszyst­ko”. Jest zesta­wem umie­jęt­no­ści pra­cy z uwa­gą, suge­stią i doświad­cze­niem cie­le­snym, któ­re moż­na zin­te­gro­wać z każ­dym podej­ściem tera­peu­tycz­nym — inte­gra­tyw­nym, sys­te­mo­wym, poznaw­czo-beha­wio­ral­nym, huma­ni­stycz­nym czy psy­cho­dy­na­micz­nym. To szko­le­nie przy­go­to­wu­je do posłu­gi­wa­nia się nią odpo­wie­dzial­nie: poka­zu­je­my zarów­no to, co hip­no­za potra­fi i co zosta­ło potwier­dzo­ne bada­nia­mi, jak i to, cze­go nie potra­fi i gdzie koń­czy się jej zastosowanie.

Co daje psy­cho­te­ra­peu­cie hip­no­za? Z wie­lo­let­nich doświad­czeń szko­le­nio­wych Instytutu wyni­ka, że hip­no­za ma 2 wymia­ry, nie­spe­cy­ficz­ny i spe­cy­ficz­ny. Umiejętności hip­no­tycz­ne uła­twia­ją budo­wa­nie rela­cji tera­peu­tycz­nej, potę­gu­ją empa­tycz­ne rozu­mie­nie pacjen­ta i potę­gu­ją empa­tycz­ne rozu­mie­nie pacjen­ta w każ­dym podej­ściu. Natomiast sto­so­wa­nie transu jako takie­go zwięk­sza ela­stycz­ność psy­chicz­ną i kre­atyw­ność pacjen­tów, co jest efek­tem dobrze zba­da­nych mecha­ni­zmów neu­rop­sy­cho­lo­gicz­nych. Co wię­cej, hip­no­za sta­no­wi dobre uzu­peł­nie­nie dla tera­pii onli­ne, umoż­li­wia­jąc prze­kro­cze­nie licz­nych ogra­ni­czeń tego for­ma­tu psychoterapii.

Najważniejsze informacje

Forma	Szkolenie sta­cjo­nar­ne, warsz­ta­to­we (5 dni, jeden zjazd)
Termin	14–18 paź­dzier­ni­ka 2026
Wymiar	4 dni po 8 godzin (10.00–18.00) + dzień ostat­ni 9.00–13.00
Miejsce	Ul. Koło Strzelnicy 12, 30–219 Kraków
Prowadząca	Mgr Katarzyna Górka — psy­cho­log, cer­ty­fi­ko­wa­na psy­cho­te­ra­peut­ka PFP, PTPIiS i EAP; psy­cho­te­ra­peut­ka, nauczy­ciel­ka i super­wi­zor­ka psy­cho­te­ra­pii, cer­ty­fi­ko­wa­na przez EAIP
Dla kogo	Psychoterapeuci, psy­cho­lo­dzy, leka­rze, tera­peu­ci uza­leż­nień, inter­wen­ci kry­zy­so­wi, pie­lę­gniar­ki, oso­by udzie­la­ją­ce pomo­cy psy­cho­lo­gicz­nej — z wykształ­ce­niem wyż­szym w naukach spo­łecz­nych, huma­ni­stycz­nych lub medycznych
Koszt	2 300 zł (raty) lub 2 070 zł przy wcze­snej wpła­cie do 14.08.2026
Organizator	Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej w Krakowie od 1992 — European Association for Integrative Psychotherapy (od 2019), czło­nek orga­ni­za­cyj­ny European Association for Psychotherapy (od 2005)
Liczba miejsc	30

Dla kogo jest to szkolenie

Szkolenie kie­ru­je­my do osób, któ­re pra­cu­ją z pacjen­tem i chcą posze­rzyć swój warsz­tat o hip­no­zę kliniczną:

• psy­cho­te­ra­peu­tów — cer­ty­fi­ko­wa­nych i w trak­cie szko­le­nia, nie­za­leż­nie od modalności;
• psy­cho­lo­gów i psy­cho­lo­gów kli­nicz­nych pro­wa­dzą­cych dia­gno­zę oraz pomoc psychologiczną;
• tera­peu­tów uza­leż­nień;
• fizjo­te­ra­peu­tów, położ­nych i pie­lę­gnia­rek posia­da­ją­cych wykształ­ce­nie wyższe;
• peda­go­gów i pra­cow­ni­ków oświa­ty oraz pomo­cy spo­łecz­nej z wyż­szym wykształceniem.

Wymagania: wyż­sze wykształ­ce­nie w naukach spo­łecz­nych, huma­ni­stycz­nych lub medycz­nych. Zalecane wcze­śniej­sze doświad­cze­nie psy­cho­te­ra­pii wła­snej — szko­le­nie obej­mu­je oso­bi­ste doświad­cza­nie sta­nów trans­owych i wyma­ga goto­wo­ści do pra­cy nad sobą.

Kto nie powi­nien brać udzia­łu: Osoby, któ­re uprzed­nio mia­ły pró­by samo­bój­cze, samo­usz­ko­dze­nia, epi­zo­dy psy­cho­tycz­ne NIE powin­ny uczest­ni­czyć w tym szkoleniu.

Nie jest wyma­ga­ne wcze­śniej­sze szko­le­nie z hip­no­zy ani ukoń­cze­nie Studium Psychoterapii Integratywnej w PIPI. Szkolenie jest otwar­te dla wszyst­kich speł­nia­ją­cych kry­te­ria poda­ne wyżej.

Czym to szko­le­nie nie jest: nie jest psy­cho­te­ra­pią ani jej rów­no­waż­ni­kiem, nie nada­je upraw­nień do pro­wa­dze­nia psy­cho­te­ra­pii i nie zastę­pu­je cało­ścio­we­go szko­le­nia psy­cho­te­ra­peu­tycz­ne­go. Nabyte umie­jęt­no­ści sto­su­je się wyłącz­nie w gra­ni­cach posia­da­nych kwa­li­fi­ka­cji zawo­do­wych i zgod­nie z ety­ką hipnoterapii.

Czego się nauczysz

Po ukoń­cze­niu szko­le­nia uczestnik:

• Prowadzi induk­cję hip­no­tycz­ną — potra­fi wpro­wa­dzić pacjen­ta w trans i bez­piecz­nie z nie­go wypro­wa­dzić, sto­su­jąc róż­ne typy indukcji.
• Rozpoznaje i wyko­rzy­stu­je zja­wi­ska trans­owe — regre­sję, hiper­mne­zję, amne­zję, kata­lep­sję, dyso­cja­cję, anal­ge­zję — i wie, kie­dy każ­de z nich ma zasto­so­wa­nie kliniczne.
• Rozpoznaje spon­ta­nicz­ny trans u pacjen­ta w gabi­ne­cie i potra­fi go spo­żyt­ko­wać terapeutycznie.
• Formułuje suge­stie tera­peu­tycz­ne dosto­so­wa­ne do pro­ble­mu, zaso­bów i języ­ka kon­kret­ne­go pacjenta.
• Ocenia wska­za­nia i prze­ciw­wska­za­nia — wie, kie­dy hip­no­zy nie sto­so­wać i jak roz­po­znać sytu­acje ryzyka.
• Odróżnia fak­ty od mitów — zna wyni­ki badań eks­pe­ry­men­tal­nych i kli­nicz­nych nad hip­no­zą oraz potra­fi rze­czo­wo odpo­wie­dzieć na oba­wy pacjenta.
• Doświadczył transu  oso­bi­ście — zna od wewnątrz stan, w któ­ry wpro­wa­dza pacjen­tów, co jest warun­kiem kom­pe­tent­nej pra­cy hipnoterapeutycznej.
• Stosuje stan­dar­dy etycz­ne pra­cy z hip­no­zą, w tym zasa­dy świa­do­mej zgo­dy i pra­cy z mate­ria­łem pamięciowym.

Hipnoza kliniczna w pracy z traumą, depresją, psychosomatyką i stresem zawodowym — co mówią badania

Podchodzimy do tego zagad­nie­nia tak, jak do każ­de­go inne­go w Instytucie: poka­zu­je­my, co wyni­ka z meta­ana­liz i wytycz­nych kli­nicz­nych — tak­że wte­dy, gdy wyni­ka z nich, że dowo­dów bra­ku­je. Uczestnik szko­le­nia otrzy­mu­je prze­gląd aktu­al­ne­go sta­nu wie­dzy, ponie­waż umie­jęt­ność powie­dze­nia pacjen­to­wi, cze­go hip­no­za nie zro­bi, jest czę­ścią kom­pe­ten­cji zawodowej.

Podsumowanie siły dowodów

Obszar zasto­so­wa­nia	Siła dowo­dów	Podstawa
Zespół jeli­ta draż­li­we­go (IBS)	Silna	Rekomendacje NICE, British Society of Gastroenterology i American College of Gastroenterology
Ból ostry, pro­ce­du­ral­ny i okołooperacyjny	Silna / umiarkowana	Spójne meta­ana­li­zy, duże wiel­ko­ści efektu
Lęk sytu­acyj­ny i proceduralny	Silna / umiarkowana	Metaanaliza Valentine i wsp. (2019)
Neurobiologiczne kore­la­ty transu	Umiarkowana / sil­na (mecha­nizm, nie skuteczność)	Powtarzalne wyni­ki fMRI
Depresja	Umiarkowana, kwe­stio­no­wa­na przez now­sze przeglądy	Rozbieżność mię­dzy star­szy­mi meta­ana­li­za­mi a rygo­ry­stycz­ny­mi prze­glą­da­mi RCT
Ból prze­wle­kły	Słaba / umiarkowana	Efekty małe lub nie­istot­ne w czę­ści metaanaliz
Trauma i PTSD	Słaba / umiarkowana	Obiecujące wyni­ki, ale bar­dzo mało badań kontrolowanych
Przewlekłe zabu­rze­nia lęko­we (GAD, fobie)	Słaba	Nieliczne bada­nia, czę­ścio­wo negatywne
Wypalenie zawo­do­we	Brak wystar­cza­ją­cych dowodów	Brak meta­ana­liz i RCT dedy­ko­wa­nych temu zagadnieniu
Poród	Brak potwier­dze­nia	Przegląd Cochrane nie wyka­zał istot­nych efektów

Trauma i PTSD

Metaanaliza Rotaru i Rusu (2016), opu­bli­ko­wa­na w International Journal of Clinical and Experimental Hypnosis, wyka­za­ła duże wiel­ko­ści efek­tu tera­pii opar­tych na hip­no­zie w PTSD — d = 1,17 bez­po­śred­nio po inter­wen­cji i d = 1,58 po czte­rech tygo­dniach. Jednocześnie auto­rzy pod­kre­śla­ją, że spo­śród 47 prze­ana­li­zo­wa­nych prac kry­te­ria eks­pe­ry­men­tal­ne speł­ni­ło jedy­nie 6, co istot­nie ogra­ni­cza pew­ność wnioskowania.

Najlepiej udo­ku­men­to­wa­nym zasto­so­wa­niem jest hip­no­za jako ele­ment uzu­peł­nia­ją­cy ustruk­tu­ry­zo­wa­ną psy­cho­te­ra­pię, a nie jako meto­da samo­dziel­na: kla­sycz­na meta­ana­li­za Kirscha i wsp. (1995) wyka­za­ła, że dołą­cze­nie hip­no­zy do tera­pii poznaw­czo-beha­wio­ral­nej istot­nie zwięk­sza jej skuteczność.

Na szko­le­niu oma­wia­my szcze­gól­ne ryzy­ka pra­cy hip­no­tycz­nej z mate­ria­łem trau­ma­tycz­nym — w tym kwe­stię podat­no­ści pamię­ci na suge­stię, ryzy­ko abre­ak­cji i zasa­dy sta­bi­li­za­cji pacjen­ta przed jaką­kol­wiek pra­cą regresywną.

Depresja

Metaanaliza Millinga i wsp. (2018) w American Journal of Clinical Hypnosis wska­za­ła śred­nią ważo­ną wiel­kość efek­tu g = 0,71 na zakoń­cze­nie lecze­nia i g = 0,52 w naj­dłuż­szej obser­wa­cji. Wcześniejsza meta­ana­li­za Shiha, Yanga i Koo (2009) dała efekt umiar­ko­wa­ny (d = 0,57).

Nowsze, bar­dziej rygo­ry­stycz­ne prze­glą­dy są jed­nak ostroż­niej­sze. Systematyczny prze­gląd Fuhr i wsp. (2022) ziden­ty­fi­ko­wał tyl­ko 4 ran­do­mi­zo­wa­ne bada­nia kon­tro­lo­wa­ne speł­nia­ją­ce kry­te­ria, z cze­go jedy­nie jed­no mia­ło niskie ryzy­ko błę­du sys­te­ma­tycz­ne­go — w tym jed­nym hip­no­te­ra­pia oka­za­ła się nie gor­sza niż CBT w epi­zo­dzie depre­syj­nym łagod­nym do umiarkowanego.

Stanowisko Instytutu: hip­no­za może być war­to­ścio­wym ele­men­tem psy­cho­te­ra­pii depre­sji, ale nie jest udo­wod­nio­ną alter­na­ty­wą dla ustruk­tu­ry­zo­wa­nych psychoterapii.

Zaburzenia lękowe

W pra­cy z zabu­rze­nia­mi lęko­wy­mi tech­ni­ka hip­no­zy powin­na być spe­cy­ficz­na, przy­sto­so­wa­na do indy­wi­du­al­nych wzor­ców obja­wo­wo­ści lękowej.

Psychosomatyka i medycyna

Zespół jeli­ta draż­li­we­go. Hipnoterapia ukie­run­ko­wa­na na jeli­ta (gut-direc­ted hyp­no­the­ra­py) jest reko­men­do­wa­na w wytycz­nych British Society of Gastroenterology z 2021 roku jako sku­tecz­ne lecze­nie obja­wów glo­bal­nych IBS. Metaanaliza 6 badań ran­do­mi­zo­wa­nych (639 pacjen­tów) wyka­za­ła ryzy­ko względ­ne pozo­sta­nia obja­wo­wym RR = 0,73 wobec edu­ka­cji i wspar­cia. Brytyjskie wytycz­ne NICE (CG61) zale­ca­ją roz­wa­że­nie inter­wen­cji psy­cho­lo­gicz­nej — CBT, hip­no­te­ra­pii lub tera­pii psy­cho­lo­gicz­nej — u doro­słych z obja­wa­mi utrzy­mu­ją­cy­mi się co naj­mniej 12 mie­się­cy mimo lecze­nia farmakologicznego.

Ból ostry i oko­ło­ope­ra­cyj­ny. Metaanaliza Montgomery’ego i wsp. (2002) obej­mu­ją­ca 20 badań kon­tro­lo­wa­nych z udzia­łem pacjen­tów chi­rur­gicz­nych wyka­za­ła, że pacjen­ci w gru­pach z hip­no­zą uzy­ski­wa­li lep­sze wyni­ki niż 89% pacjen­tów z grup kon­tro­l­nych — w zakre­sie lęku, bólu, zuży­cia leków, wskaź­ni­ków fizjo­lo­gicz­nych i cza­su rekon­wa­le­scen­cji. Metaanaliza Thompsona i wsp. (2019) w Neuroscience & Biobehavioral Reviews, obej­mu­ją­ca 85 badań eks­pe­ry­men­tal­nych i 3632 uczest­ni­ków, wyka­za­ła efek­ty anal­ge­tycz­ne rzę­du g = 0,54–0,76, sil­nie zależ­ne od podat­no­ści hipnotycznej.

Ból prze­wle­kły. Tu nale­ży zacho­wać ostroż­ność: w czę­ści now­szych meta­ana­liz efekt hip­no­zy w bólu prze­wle­kłym jest mały lub sta­ty­stycz­nie nie­istot­ny. Rozróżnienie mię­dzy bólem ostrym a prze­wle­kłym jest jed­nym z tema­tów oma­wia­nych na szkoleniu.

Poród. W bada­niach nauko­wych brak jed­no­znacz­ne­go potwier­dze­nia sku­tecz­no­ści hipnozy.

Stanowisko Instytutu: mamy licz­ne pozy­tyw­ne doświad­cze­nia wspie­ra­nia przed poro­dem kobiet np. po cesar­skich cię­ciach itp. zakoń­czo­ne pozy­tyw­nym prze­bie­giem porodu.

Wypalenie zawo­do­we i stres zawodowy

Mówimy to wprost: nie ist­nie­ją obec­nie opu­bli­ko­wa­ne meta­ana­li­zy ani prze­glą­dy sys­te­ma­tycz­ne badań ran­do­mi­zo­wa­nych oce­nia­ją­ce sku­tecz­ność hip­no­te­ra­pii w wypa­le­niu zawo­do­wym. Potwierdza to wprost pro­to­kół prze­glą­du sys­te­ma­tycz­ne­go opu­bli­ko­wa­ny w JMIR Research Protocols (2026), któ­re­go auto­rzy stwier­dza­ją, że prze­szu­ka­nie lite­ra­tu­ry do 2025 roku nie ziden­ty­fi­ko­wa­ło takich prac.

Dostępne są poje­dyn­cze małe bada­nia pilo­ta­żo­we — m. in. wśród ane­ste­zjo­lo­gów uczest­ni­czą­cych w pro­gra­mie szko­le­nia z hip­no­zy medycz­nej — oraz dowo­dy pośred­nie z badań nad lękiem, stre­sem i regu­la­cją pobudzenia.

Dlatego na szko­le­niu nie uczy­my „hip­no­zy na wypa­le­nie zawo­do­we” jako pro­ce­du­ry lecz­ni­czej. Omawiamy nato­miast auto­hip­no­zę i samo­re­gu­la­cję jako narzę­dzia higie­ny pra­cy wła­snej tera­peu­ty — z jasnym zazna­cze­niem, że jest to prak­ty­ka wspie­ra­ją­ca, a nie inter­wen­cja o potwier­dzo­nej sku­tecz­no­ści kli­nicz­nej. Wielu uczest­ni­ków zgła­sza, że oso­bi­ste doświad­cze­nie transu jest dla nich war­to­ścio­we zawo­do­wo; trak­tu­je­my to jako obser­wa­cję, nie jako obietnicę.

Co dzieje się w mózgu podczas transu

Badanie fMRI zespo­łu Davida Spiegla z Uniwersytetu Stanforda (Jiang, White, Greicius, Waelde, Spiegel, Cerebral Cortex, 2017) wyka­za­ło u osób wyso­ko podat­nych na hip­no­zę trzy powta­rzal­ne zmia­ny: obni­żo­ną aktyw­ność grzbie­to­wej kory zakrę­tu obrę­czy, wzmoc­nio­ną łącz­ność funk­cjo­nal­ną mię­dzy grzbie­to­wo-bocz­ną korą przed­czo­ło­wą a wyspą oraz osła­bio­ną łącz­ność mię­dzy korą przed­czo­ło­wą a tyl­ną korą zakrę­tu obrę­czy. Przegląd sys­te­ma­tycz­ny Landry’ego, Lifshitza i Raza (Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 2017) potwier­dza zaan­ga­żo­wa­nie sie­ci wyko­naw­czej, sie­ci istot­no­ści i sie­ci try­bu domyślnego.

Oznacza to, że hip­no­za jest mie­rzal­nym sta­nem neu­ro­fi­zjo­lo­gicz­nym, a nie wyłącz­nie efek­tem ocze­ki­wań. Nie dowo­dzi to jed­nak auto­ma­tycz­nie sku­tecz­no­ści kli­nicz­nej w kon­kret­nych jed­nost­kach cho­ro­bo­wych — to dwie odręb­ne kwe­stie i tak też je na szko­le­niu rozdzielamy.

Program szkolenia

Podstawy teoretyczne i naukowe

• Definicja hip­no­zy według Division 30 Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego (2015): stan świa­do­mo­ści obej­mu­ją­cy skon­cen­tro­wa­ną uwa­gę i zmniej­szo­ną świa­do­mość pery­fe­ryj­ną, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się zwięk­szo­ną zdol­no­ścią reago­wa­nia na sugestię.
• Fakty i mity — wyni­ki eks­pe­ry­men­tów kli­nicz­nych i badań nad hip­no­zą oraz ich zna­cze­nie prak­tycz­ne dla oso­by prowadzącej.
• Osobowość hip­no­te­ra­peu­ty jako czyn­nik warun­ku­ją­cy sku­tecz­ność pracy.

Umiejętności praktyczne

• Nauka induk­cji: jak wpro­wa­dzać i wypro­wa­dzać z transu hipnotycznego.
• Cząstkowe umie­jęt­no­ści hip­no­te­ra­peu­tycz­ne i budo­wa struk­tu­ry sesji.
• Wykorzystanie feno­me­nów hip­no­tycz­nych w pra­cy z pacjen­tem: regre­sji, amne­zji, hiper­mne­zji, kata­lep­sji, dyso­cja­cji, analgezji.
• Wpływanie na pro­ce­sy fizjo­lo­gicz­ne — tęt­no, ciśnie­nie, odczu­wa­nie bólu.
• Hipnoza sys­te­mo­wa i natu­ra­li­stycz­na w psychoterapii.

Analiza pracy mistrzów

• Analiza pra­cy wybit­nych ame­ry­kań­skich hip­no­te­ra­peu­tów — Miltona H. Ericksona i Ernesta L. Rossiego.

Zastosowania poza gabinetem psychoterapeutycznym

• Położnictwo, przy­go­to­wa­nie do ope­ra­cji, wspo­ma­ga­nie far­ma­ko­te­ra­pii, gabi­net sto­ma­to­lo­gicz­ny, naucza­nie, rehabilitacja.

Etyka i bezpieczeństwo

• Wskazania i prze­ciw­wska­za­nia do sto­so­wa­nia hipnozy.
• Etyka hip­no­te­ra­pii, świa­do­ma zgo­da, gra­ni­ce kom­pe­ten­cji zawodowych.
• Ryzyka pra­cy z mate­ria­łem pamięciowym.

Jak pracujemy

Szkolenie jest warsz­ta­to­we. Proporcje są jed­no­znacz­ne: domi­nu­je praktyka.

• Ćwiczenia w pro­wa­dze­niu hip­no­zy — w parach i małych gru­pach, z infor­ma­cją zwrot­ną prowadzącej.
• Doświadczenia transu gru­po­we­go — oso­bi­ste prze­ży­cie sta­nu, któ­ry będziesz wywo­ły­wać u pacjentów.
• Demonstracje kli­nicz­ne pro­wa­dzo­ne przez pro­wa­dzą­cą na żywo.
• Prezentacja przy­pad­ków z prak­ty­ki klinicznej.
• Wykłady osa­dza­ją­ce prak­ty­kę w wyni­kach badań.
• Pokaz wideo — ana­li­za nagrań pra­cy Ericksona i Rossiego.

Uczestnicy otrzy­mu­ją spe­cjal­nie przy­go­to­wa­ne mate­ria­ły szkoleniowe.

Uczestnicy otrzy­ma­ją zaświad­cze­nie uczest­nic­twa z licz­bą godzin szkoleniowych.

Prowadząca — mgr Katarzyna Górka

Psycholog, cer­ty­fi­ko­wa­na psy­cho­te­ra­peut­ka, nauczy­ciel­ka i super­wi­zor­ka psy­cho­te­ra­pii. W zawo­dzie od 2002 roku.

Katarzyna Górka łączy trzy per­spek­ty­wy, któ­re rzad­ko spo­ty­ka­ją się u jed­nej oso­by: wie­lo­let­nią prak­ty­kę kli­nicz­ną w publicz­nej ochro­nie zdro­wia, doświad­cze­nie kie­ro­wa­nia zespo­łem tera­peu­tycz­nym oraz kom­pe­ten­cje dydak­tycz­ne i super­wi­zyj­ne potwier­dzo­ne cer­ty­fi­ka­tem euro­pej­skim. W swo­jej prak­ty­ce kli­nicz­nej i nauczy­ciel­skiej spe­cja­li­zu­je się w dłu­go­ter­mi­no­wej psy­cho­te­ra­pii szko­le­nio­wej, lecze­niu zabu­rzeń jedze­nia i  tera­pii par. Pracuje też z zabu­rze­nia­mi psychotycznymi.

Certyfikaty i uprawnienia

• Certyfikowana Psychoterapeutka Polskiej Federacji Psychoterapii (PFP)
• Certyfikowana Psychoterapeutka Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Integratywnej i Systemowej (PTPIiS)
• Certyfikowana Psychoterapeutka European Association for Psychotherapy (EAP)
• Psychoterapeutka, Nauczycielka i Superwizorka psy­cho­te­ra­pii cer­ty­fi­ko­wa­na przez European Association for Integrative Psychotherapy (EAIP)
• Superwizorka apli­kant­ka w Polskim Instytucie Psychoterapii Integratywnej w Krakowie

Wykształcenie i szkolenie

• Magister psy­cho­lo­gii, Katolicki Uniwersytet Lubelski
• Absolwentka czte­ro­let­nie­go Studium Psychoterapii Integratywnej w Polskim Instytytucie Psychoterapii Integratywnej
• Pracę wła­sną pod­da­je sta­łej superwizji

Działalność dydaktyczna i publiczna

• Od 2017 — psy­cho­te­ra­peut­ka szko­le­nio­wa w Polskim Instytucie Psychoterapii Integratywnej MKN w Krakowie; obec­nie nauczy­ciel­ka i super­wi­zor­ka apli­kant­ka w kadrze dydak­tycz­nej Instytutu
• Przewodnicząca Komisji Etycznej Polskiej Federacji Psychoterapii
• Członkini Zarządu Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Integratywnej i Systemowej
• Prelegentka kon­fe­ren­cji nauko­wej „O sta­wa­niu się psy­cho­te­ra­peu­tą” orga­ni­zo­wa­nej przez PIPI

Dlaczego szkolić się w PIPI

Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej dzia­ła w Krakowie od ponad trzy­dzie­stu lat.

• Członek orga­ni­za­cyj­ny European Association for Psychotherapy od 2005 roku.
• Członek European Association for Integrative Psychotherapy od paź­dzier­ni­ka 2019 roku.
• Kształcenie opar­te na Deklaracji Strasburskiej i stan­dar­dach szko­le­nio­wych EAP.
• Program Studium Psychoterapii zgod­ny z wymo­ga­mi Ustawy o ochro­nie zdro­wia psy­chicz­ne­go i akre­dy­to­wa­ny przez Polskie Towarzystwo Psychoterapii Integratywnej i Systemowej.
• Instytut pro­wa­dzi wła­sne bada­nia nauko­we nad efek­tyw­no­ścią mode­lu Integratywnej Psychoterapii Systemowej, sku­tecz­no­ścią kształ­ce­nia psy­cho­te­ra­peu­tów oraz meto­da­mi pomia­ru efek­tów psychoterapii.
• Kadra dydak­tycz­na to prak­ty­cy: każ­dy z wykła­dow­ców pro­wa­dzi wła­sną prak­ty­kę kli­nicz­ną, pra­cu­je w porad­niach lub szpi­ta­lach zaj­mu­ją­cych się zdro­wiem psychicznym.

Nie obie­cu­je­my prze­ło­mów ani spek­ta­ku­lar­nych efek­tów. Uczymy meto­dy tak, jak opi­su­je ją lite­ra­tu­ra nauko­wa — z jej moż­li­wo­ścia­mi i jej ograniczeniami.

Termin, miejsce i organizacja

Termin	14–18 paź­dzier­ni­ka 2026 (środa–niedziela)
Godziny	14–17 paź­dzier­ni­ka, godz.10.00–18.00 ♦ 18 paź­dzier­ni­ka, godz. 9.00–13.00
Miejsce	Ul. Koło Strzelnicy 12, 30–219 Kraków
Materiały	Specjalnie przy­go­to­wa­ne mate­ria­ły szko­le­nio­we w cenie
Zaświadczenie	Tak

Koszt i zapisy

Cena pod­sta­wo­wa: 2 300 zł, płat­na w dwóch ratach:

• 1 000 zł — zalicz­ka do  30.09.2026 1 300 zł — do 14.10.2026 (moż­li­wa płat­ność na zajęciach)

Cena pro­mo­cyj­na: 2 070 zł przy jed­no­ra­zo­wej wpła­cie do 14 sierp­nia 2026.

Dane do przelewu

Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej
Bank Millennium: 76 1160 2202 0000 0003 1838 8259
Tytuł prze­le­wu: „Hipnoza”

Osoby, któ­re chcą otrzy­mać fak­tu­rę na fir­mę, pro­si­my o dopi­sa­nie nume­ru NIP w tytu­le przelewu.

Zapisy i kon­takt
E‑mail: biuro@pipi.org.pl · Telefon: +48 797 414 938
Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej, ul. Koło Strzelnicy 12, 30–219 Kraków

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest hipnoza kliniczna?

Zgodnie z defi­ni­cją przy­ję­tą w 2015 roku przez Division 30 Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, hip­no­za to stan świa­do­mo­ści obej­mu­ją­cy skon­cen­tro­wa­ną uwa­gę i zmniej­szo­ną świa­do­mość pery­fe­ryj­ną, cha­rak­te­ry­zu­ją­cy się zwięk­szo­ną zdol­no­ścią reago­wa­nia na suge­stię. Hipnoterapia to zasto­so­wa­nie tego sta­nu w lecze­niu pro­ble­mu medycz­ne­go lub psychologicznego.

Czy hipnoza działa? Co mówią badania?

Skuteczność zale­ży od pro­ble­mu. Najsilniejsze dowo­dy — potwier­dzo­ne wytycz­ny­mi NICE i British Society of Gastroenterology — doty­czą zespo­łu jeli­ta draż­li­we­go oraz bólu ostre­go i oko­ło­ope­ra­cyj­ne­go. Umiarkowane doty­czą lęku sytu­acyj­ne­go i depre­sji. Słabe lub żad­ne — wypa­le­nia zawo­do­we­go, bólu prze­wle­kłe­go jako kate­go­rii ogól­nej oraz poro­du. Szczegółowe zesta­wie­nie znaj­du­je się wyżej na tej stronie.

Czy muszę mieć wcześniejsze doświadczenie z hipnozą?

Nie. Szkolenie pro­wa­dzi od pod­staw: od zro­zu­mie­nia zja­wi­ska transu, przez naukę induk­cji, po zasto­so­wa­nia kliniczne.

Czy po szkoleniu mogę stosować hipnozę w swojej pracy?

Możesz sto­so­wać ją w gra­ni­cach posia­da­nych upraw­nień zawo­do­wych i wyłącz­nie w tych obsza­rach, w któ­rych masz kom­pe­ten­cje. Szkolenie nie nada­je upraw­nień do pro­wa­dze­nia psy­cho­te­ra­pii ale może pomóc roz­sze­rzyć zakres Twojej prak­ty­ki zawodowej.

Czym hipnoza systemowa różni się od ericksonowskiej?

Podejście erick­so­now­skie, roz­wi­nię­te przez Miltona H. Ericksona, kła­dzie nacisk na natu­ra­li­stycz­ną induk­cję, spo­żyt­ko­wa­nie zaso­bów pacjen­ta i pra­cę pośred­nią — poprzez meta­fo­rę i suge­stię nie­bez­po­śred­nią. Podejście sys­te­mo­we, sto­so­wa­ne w PIPI, umiesz­cza pra­cę hip­no­tycz­ną w kon­tek­ście rela­cji i sys­te­mu, w któ­rym funk­cjo­nu­je pacjent. Na szko­le­niu oma­wia­my oba, w tym ana­li­zę nagrań pra­cy Ericksona i Rossiego.

Czy hipnoza pomaga w wypaleniu zawodowym?

Nie ma na to obec­nie wystar­cza­ją­cych dowo­dów nauko­wych — nie opu­bli­ko­wa­no meta­ana­liz ani badań ran­do­mi­zo­wa­nych dedy­ko­wa­nych temu zagad­nie­niu. Istnieją poje­dyn­cze małe bada­nia pilo­ta­żo­we i dowo­dy pośred­nie z badań nad stre­sem i lękiem. Na szko­le­niu oma­wia­my auto­hip­no­zę jako ele­ment higie­ny pra­cy wła­snej tera­peu­ty, wyraź­nie zazna­cza­jąc sta­tus tych dowodów.

Czy hipnozę można stosować w pracy z traumą?

Można, ale wyma­ga to szcze­gól­nej ostroż­no­ści. Najlepiej udo­ku­men­to­wa­ne jest sto­so­wa­nie hip­no­zy jako ele­men­tu uzu­peł­nia­ją­ce­go ustruk­tu­ry­zo­wa­ną psy­cho­te­ra­pię, a nie jako meto­dy samo­dziel­nej. Kluczowe są: sta­bi­li­za­cja pacjen­ta przed pra­cą regre­syw­ną, świa­do­mość podat­no­ści pamię­ci na suge­stię oraz umie­jęt­ność roz­po­zna­nia prze­ciw­wska­zań. Wszystkie te zagad­nie­nia są oma­wia­ne na szkoleniu.

Czy każdy poddaje się hipnozie?

Wchodzenie w trans hip­no­tycz­ny jest umie­jęt­no­ścią, któ­rej moż­na się nauczyć.

Czy w hipnozie można stracić kontrolę?

To jeden z naj­częst­szych mitów. Osoba w tran­sie zacho­wu­je zdol­ność odmo­wy i nie wyko­nu­je dzia­łań sprzecz­nych ze swo­imi war­to­ścia­mi. Szkolenie poświę­ca osob­ny blok oba­la­niu mitów w opar­ciu o wyni­ki badań eks­pe­ry­men­tal­nych — tak­że po to, byś potra­fił rze­czo­wo odpo­wie­dzieć na oba­wy pacjenta.

Czy trzeba mieć za sobą psychoterapię własną?

Jest to zale­ca­ne. Szkolenie obej­mu­je oso­bi­ste doświad­cza­nie sta­nów trans­owych, co wyma­ga goto­wo­ści do kon­tak­tu z wła­snym mate­ria­łem psy­chicz­nym i nie­obron­nie przyj­mo­wa­nia  infor­ma­cji zwrotnych.

Czy można otrzymać fakturę i sfinansować szkolenie ze środków firmy?

Tak. Wystarczy dopi­sać numer NIP w tytu­le przelewu.

Zastrzeżenie

Szkolenie „Hipnoza w psy­cho­te­ra­pii ” jest for­mą dosko­na­le­nia zawo­do­we­go. Nie jest psy­cho­te­ra­pią ani jej rów­no­waż­ni­kiem. Nie nada­je upraw­nień do pro­wa­dze­nia psy­cho­te­ra­pii i nie zastę­pu­je cało­ścio­we­go szko­le­nia psy­cho­te­ra­peu­tycz­ne­go. Umiejętności naby­te pod­czas szko­le­nia nale­ży sto­so­wać wyłącz­nie w gra­ni­cach posia­da­nych kwa­li­fi­ka­cji zawo­do­wych i zgod­nie z zasa­da­mi ety­ki obo­wią­zu­ją­cy­mi w danym zawo­dzie. Hipnoza nie zastę­pu­je lecze­nia medycz­ne­go ani farmakoterapii.

Źródła naukowe przywołane na tej stronie

• Elkins G.R., Barabasz A.F., Council J.R., Spiegel D. (2015). Advancing rese­arch and prac­ti­ce: The revi­sed APA Division 30 defi­ni­tion of hyp­no­sis. International Journal of Clinical and Experimental Hypnosis, 63(1), 1–9. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25365125
• Rotaru T.-Ș., Rusu A. (2016). A meta-ana­ly­sis for the effi­ca­cy of hyp­no­the­ra­py in alle­via­ting PTSD symp­toms. International Journal of Clinical and Experimental Hypnosis, 64(1), 116–136. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/26599995
• Milling L.S., Valentine K.E., McCarley H.S., LoStimolo L.M. (2018). A meta-ana­ly­sis of hyp­no­tic inte­rven­tions for depres­sion symp­toms. American Journal of Clinical Hypnosis, 61(3), 227–243. doi.org/10.1080/00029157.2018.1489777
• Shih M., Yang Y.-H., Koo M. (2009). A meta-ana­ly­sis of hyp­no­sis in the tre­at­ment of depres­si­ve symp­toms. International Journal of Clinical and Experimental Hypnosis, 57(4), 431–442. doi.org/10.1080/00207140903099039
• Fuhr K. i wsp. (2022). Efficacy of hyp­no­the­ra­py for depres­sion: a sys­te­ma­tic review of ran­do­mi­zed con­trol­led trials. Minerva Psychiatry, 63(3), 197–207. minervamedica.it
• Valentine K.E., Milling L.S., Clark L.J., Moriarty C.L. (2019). The effi­ca­cy of hyp­no­sis as a tre­at­ment for anxie­ty: a meta-ana­ly­sis. International Journal of Clinical and Experimental Hypnosis, 67(3), 336–363. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31251710
• Thompson T., Terhune D.B., Oram C. i wsp. (2019). The effec­ti­ve­ness of hyp­no­sis for pain relief: a sys­te­ma­tic review and meta-ana­ly­sis of 85 con­trol­led expe­ri­men­tal trials. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 99, 298–310. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30790634
• Montgomery G.H., David D., Winkel G., Silverstein J.H., Bovbjerg D.H. (2002). The effec­ti­ve­ness of adjunc­ti­ve hyp­no­sis with sur­gi­cal patients: a meta-ana­ly­sis. Anesthesia & Analgesia, 94(6), 1639–1645. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12032044
• Vasant D.H., Paine P.A., Black C.J. i wsp. (2021). British Society of Gastroenterology guide­li­nes on the mana­ge­ment of irri­ta­ble bowel syn­dro­me. Gut, 70(7), 1214–1240. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33903147
• NICE Clinical Guideline CG61. Irritable bowel syn­dro­me in adults: dia­gno­sis and mana­ge­ment. nice.org.uk
• Jiang H., White M.P., Greicius M.D., Waelde L.C., Spiegel D. (2017). Brain acti­vi­ty and func­tio­nal con­nec­ti­vi­ty asso­cia­ted with hyp­no­sis. Cerebral Cortex, 27(8), 4083–4093. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27469596
• Landry M., Lifshitz M., Raz A. (2017). Brain cor­re­la­tes of hyp­no­sis: a sys­te­ma­tic review and meta-ana­ly­tic explo­ra­tion. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 81(Pt A), 75–98. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28238944
• Madden K. i wsp. (2012). Hypnosis for pain mana­ge­ment during labo­ur and child­birth. Cochrane Database of Systematic Reviews, CD009356. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/23152275
• Protokół prze­glą­du sys­te­ma­tycz­ne­go dot. hip­no­te­ra­pii w wypa­le­niu zawo­do­wym. JMIR Research Protocols (2026). researchprotocols.org