Sztuka konsultacji

Szko­le­nie cer­ty­fi­ka­cyj­ne przy­go­to­wu­ją­ce do pro­wa­dze­nia kon­sul­ta­cji psychoterapeutycznej

Pacjenci zgła­sza­ją­cy się do psy­cho­te­ra­peu­ty czę­sto nie róż­ni­cu­ją kon­sul­ta­cji i tera­pii. Podobnie psy­cho­te­ra­peu­ci. Rozgraniczenie tych dwu form wspie­ra decy­zje pacjen­ta opar­te na wie­dzy i przy­czy­nia się do sku­tecz­no­ści póź­niej­szej psy­cho­te­ra­pii (Lindhiem i in., 2014; Swift i in., 2018). Z kolei mie­sza­nie psy­cho­te­ra­pii i kon­sul­ta­cji czę­sto jest dla pacjen­tów źró­dłem cha­osu i nie­po­ro­zu­mień, potę­gu­jąc poczu­cie nie­ade­kwat­no­ści i nie­pew­no­ści. Dobrze prze­pro­wa­dzo­na kon­sul­ta­cja przy­wra­ca pacjen­to­wi mora­le (Constantino i in., 2018) i zmniej­sza praw­do­po­do­bień­stwo wypad­nię­cia (Swift i Greenberg, 2012). Konsultowanie wyma­ga spe­cy­ficz­nych kom­pe­ten­cji i wie­dzy. Celem szko­le­nia jest przy­go­to­wa­nie do roli kon­sul­tan­ta, zarów­no w wymia­rze teo­re­tycz­nym i jak i praktycznym.

Dlaczego warto wziąć udział w tym szkoleniu

• Poznasz pod­sta­wo­wą struk­tu­rę konsultacji.
• Zapoznasz się z uży­tecz­ny­mi heurystykami.
• Poznasz spo­so­by budo­wa­nia rela­cji i cze­go uni­kać na eta­pie konsultacji.
• Wielu uczest­ni­ków post fac­tum nazwa­ła to szko­le­nie „game chan­ger”, pod­kre­śla­jąc nabra­nie kla­row­no­ści co do swo­jej roli i kom­pe­ten­cji w podej­mo­wa­niu decyzji.

Dlaczego to jest ważne

Przedwczesne zakoń­cze­nie lecze­nia doty­czy w przy­bli­że­niu jed­ne­go na pię­ciu pacjen­tów psy­cho­te­ra­pii (Swift i Greenberg, 2012). Część tych roz­stań zaczy­na się nie w trak­cie tera­pii, ale wcze­śniej: przy nie­ja­snym kontr­ak­cie, nie­tra­fio­nym dobo­rze set­tin­gu, nie­uzgod­nio­nym celu. Badania nad wpro­wa­dza­niem pacjen­ta w rolę poka­zu­ją, że przy­go­to­wa­nie go do tego, czym lecze­nie będzie i cze­go się od nie­go ocze­ku­je, obni­ża ryzy­ko przed­wcze­sne­go wypad­nię­cia i popra­wia wyni­ki (Swift i in., 2023). Uwzględnienie pre­fe­ren­cji pacjen­ta i włą­cze­nie go w decy­zję dzia­ła w tym samym kie­run­ku (Bennett i in., 2025; Lindhiem i in., 2014).

To wła­śnie dzie­je się na eta­pie kon­sul­ta­cji. Dlatego trak­tu­je­my ją jako odręb­ną kom­pe­ten­cję zawo­do­wą, a nie jako „pierw­sze spo­tka­nie terapii”.

Na czym opieramy program

• Decyzja o lecze­niu jest wie­lo­wy­mia­ro­wa. Systematyczny dobór lecze­nia porząd­ku­je ją w czte­rech obsza­rach: cha­rak­te­ry­sty­ki pacjen­ta, kon­tekst lecze­nia, zmien­ne rela­cyj­ne i wybór inter­wen­cji (Beutler i Clarkin, 1990; Nguyen i in., 2007). Rozpoznanie nozo­lo­gicz­ne samo nie wystar­cza do zapla­no­wa­nia tera­pii (Macneil i in., 2012).
• Uzgodnienie celu i współ­pra­ca mają zna­cze­nie. Zgodność co do celów oraz współ­pra­ca pacjen­ta i tera­peu­ty wią­żą się z lep­szym wyni­kiem lecze­nia (Tryon i in., 2018), podob­nie jak jakość soju­szu (Flückiger i in., 2018) i empa­tia (Elliott i in., 2018). Są to czyn­ni­ki, któ­re w bada­niach nad sku­tecz­no­ścią psy­cho­te­ra­pii wra­ca­ją nie­za­leż­nie od podej­ścia (Cuijpers i in., 2019).
• Oczekiwania pacjen­ta są zmien­ną kli­nicz­ną. To, cze­go pacjent spo­dzie­wa się po lecze­niu na jego wcze­snym eta­pie, wią­że się z wyni­kiem koń­co­wym (Constantino i in., 2018) – a kon­sul­ta­cja jest miej­scem, w któ­rym te ocze­ki­wa­nia się kształtują.
• Psychoterapia może szko­dzić. Istnieją inter­wen­cje i sytu­acje, w któ­rych lecze­nie pogar­sza stan czę­ści pacjen­tów (Lilienfeld, 2007). Decyzja o nie­podej­mo­wa­niu psy­cho­te­ra­pii bywa więc decy­zją kli­nicz­ną, a nie poraż­ką (Nguyen i in., 2007).

Szkolenie ma cha­rak­ter prak­tycz­ny. Literatura słu­ży tu jako uza­sad­nie­nie decy­zji kli­nicz­nych, któ­re będziesz podej­mo­wać, nie jako mate­riał do zaliczenia.

Program szkolenia

W pro­gra­mie mię­dzy innymi:

• Cele kon­sul­ta­cji i zada­nia konsultanta.
• Korzyści z dobrze prze­pro­wa­dzo­nej kon­sul­ta­cji i szko­dy będą­ce skut­kiem źle reali­zo­wa­nej kon­sul­ta­cji (Lilienfeld, 2007).
• Jak zrów­no­wa­żyć sojusz kon­sul­ta­cyj­ny i utrzy­ma­nie struk­tu­ry kon­sul­ta­cji (Flückiger i in., 2018).
• Etapy kon­sul­ta­cji.
• Diagnoza nozo­lo­gicz­na i psy­cho­te­ra­peu­tycz­na (Macneil i in., 2012).
• Czynniki pro­gno­stycz­ne (Nguyen i in., 2007).
• Budowanie kon­cep­tu­ali­za­cji (Flinn i in., 2015).
• Settingi, for­ma­ty, czas trwa­nia tera­pii, czę­stość i dłu­gość sesji (Beutler i Clarkin, 1990).
• Jatrogenizacja w psy­cho­te­ra­pii oraz kie­dy decy­zja odra­dze­nia psy­cho­te­ra­pii jest lep­szym wybo­rem i dla­cze­go (Lilienfeld, 2007; Nguyen i in., 2007).
• Wspieranie pacjen­ta w wybo­rach (Swift i in., 2018).
• Wprowadzenie w rolę pacjen­ta – kom­po­nen­ty i korzy­ści (Swift i in., 2023).
• Postępowanie w przy­pad­ku skie­ro­wa­nia do inne­go specjalisty.

Forma i termin zajęć

Forma	Szkolenie na żywo. Wykład, pra­ca na mate­ria­le kli­nicz­nym oraz ćwi­cze­nia w rolach kon­sul­tan­ta i pacjen­ta z infor­ma­cją zwrotną.
Termin	24–27 paź­dzier­ni­ka 2026 (sobo­ta – wtorek)
Godziny	Pierwsze trzy dni w godz. 10.00–18.00, ostat­ni dzień w godz. 9.00–13.00.
Liczba godzin	30 godzin dydaktycznych
Miejsce	Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej, 30–219 Kraków ul. Koło Strzelnicy 12
Prowadząca	Mgr Milena Karlińska-Nehrebecka

Dokument końcowy

Uczestnicy otrzy­ma­ją Certyfikat Uczestnictwa.

Kogo zapraszamy

Zapraszamy psy­cho­te­ra­peu­tów, któ­rzy ukoń­czy­li szko­łę psy­cho­te­ra­pii, lub są co naj­mniej na III roku, prze­szli 100 lub wię­cej godzin psy­cho­te­ra­pii wła­snej na żywo i pro­wa­dzą prak­ty­kę z pacjen­ta­mi od roku. Pomocne będzie wcze­śniej­sze ukoń­cze­nie kur­su dia­gno­zy nozo­lo­gicz­nej DSM/ICD. Od uczest­ni­ków ocze­ku­je­my goto­wo­ści do podej­mo­wa­nia roli pacjen­ta i kon­sul­tan­ta oraz nie­obron­ne­go przyj­mo­wa­nia infor­ma­cji zwrotnych.

Koszt szkolenia

Płatne łącz­nie 2000 zł

• 700 zł – zaliczka
• 1300 zł – do roz­po­czę­cia zajęć (moż­na zapła­cić na zajęciach)

W opła­cie mie­ści się koszt zajęć, mate­ria­ły, kawa i her­ba­ta, cer­ty­fi­kat uczestnictwa.

Wpłaty na konto

Polski Instytut Psychoterapii Integratywnej (z dopi­skiem: „Konsultacje”)

Bank Millennium

76 1160 2202 0000 0003 1838 8259

Osoby, któ­re chcą otrzy­mać fak­tu­rę na fir­mę, pro­szo­ne są o dopi­sa­nie nume­ru NIP w tytu­le prze­le­wu.Liczba miejsc jest ogra­ni­czo­na for­mą pra­cy warsz­ta­to­wej. Zgłoszenia przyj­mu­je­my przez for­mu­larz zapi­sów: https://pipi.org.pl/o‑szkoleniach/zapisy-na-szkolenia/

Prowadząca

mgr Milena Karlińska-Nehrebecka

Psycholog kli­nicz­ny, cer­ty­fi­ko­wa­ny psy­cho­te­ra­peu­ta, super­wi­zor i nauczy­ciel psychoterapii

Superwizor i nauczy­ciel psy­cho­te­ra­pii cer­ty­fi­ko­wa­ny przez European Association of Integrative Psychotherapy (EAIP), Polską Federację Psychoterapii i Polskie Towarzystwo Psychoterapii Integratywnej i Systemowej. Ma tak­że European Certificate of Psychotherapy (ECP) European Association for Psychotherapy.

• Twórca mode­lu Psychoterapii Integratywnej Systemowej (IPS) oraz ini­cja­tor, współ­za­ło­ży­ciel i dyrek­tor Polskiego Instytutu Psychoterapii Integratywnej w Krakowie, dzia­ła­ją­ce­go od 1992 roku.
• Prezes i współ­za­ło­ży­ciel Polskiej Federacji Psychoterapii. Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Integratywnej i Systemowej.
• Narodowy Delegat Polski w European Association for Psychotherapy oraz czło­nek Komitetu Etycznego.
• Członek komi­te­tu redak­cyj­ne­go International Journal of Psychotherapy.
• Członek Komitetu Członkowskiego oraz Komitetu Treningowego EAIP.
• Należy i bie­rze czyn­ny udział w kon­fe­ren­cjach Society for Psychotherapy Research oraz Society for the Exploration of Psychotherapy Integration.
• Od 2004 roku bie­rze udział w pra­cach nad legi­sla­cją zawo­du psy­cho­te­ra­peu­ty w Polsce i w Europie, obec­nie w Grupie Roboczej ds. zawo­du psychoterapeuty.
• Zajmuje się tak­że popu­la­ry­zo­wa­niem psy­cho­te­ra­pii w mediach.

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się konsultacja psychoterapeutyczna od psychoterapii?

Konsultacja jest odręb­nym, ogra­ni­czo­nym w cza­sie postę­po­wa­niem. Jej celem jest roz­po­zna­nie pro­ble­mu, zbu­do­wa­nie kon­cep­tu­ali­za­cji, oce­na czyn­ni­ków pro­gno­stycz­nych i przy­go­to­wa­nie pacjen­ta do decy­zji opar­tej na wie­dzy. Psychoterapia jest lecze­niem, któ­re z tej decy­zji wyni­ka. Mieszanie obu form może być dla pacjen­tów źró­dłem cha­osu i nieporozumień.

Czy szkolenie jest teoretyczne czy praktyczne?

Jedno i dru­gie, z wyraź­nym prze­su­nię­ciem w stro­nę prak­ty­ki. Celem szko­le­nia jest przy­go­to­wa­nie do roli kon­sul­tan­ta, zarów­no w wymia­rze teo­re­tycz­nym i jak i prak­tycz­nym. Od uczest­ni­ków ocze­ku­je­my goto­wo­ści do podej­mo­wa­nia roli pacjen­ta i kon­sul­tan­ta oraz nie­obron­ne­go przyj­mo­wa­nia infor­ma­cji zwrotnych.

Czy muszę mieć ukończoną szkołę psychoterapii?

Zapraszamy psy­cho­te­ra­peu­tów, któ­rzy ukoń­czy­li szko­łę psy­cho­te­ra­pii lub są co naj­mniej na III roku, prze­szli 100 lub wię­cej godzin psy­cho­te­ra­pii wła­snej na żywo i pro­wa­dzą prak­ty­kę z pacjen­ta­mi od co naj­mniej roku.

Czy potrzebna jest znajomość diagnozy nozologicznej?

Pomocne będzie wcze­śniej­sze ukoń­cze­nie kur­su dia­gno­zy nozo­lo­gicz­nej DSM/ICD. Nie jest to jed­nak waru­nek koniecz­ny – w szko­le­niu uwzględ­nia­my zwią­zek mię­dzy dia­gno­zą nozo­lo­gicz­ną a dia­gno­zą psy­cho­te­ra­peu­tycz­ną i konceptualizacją.

Co dokładnie otrzymuję w cenie?

W opła­cie mie­ści się koszt zajęć, mate­ria­ły, kawa i her­ba­ta oraz cer­ty­fi­kat uczestnictwa.

Bibliografia

Powołania w tek­ście i opi­sy biblio­gra­ficz­ne w sty­lu APA (7. wydanie).

Bennett, C. B., Toevs, E. K., Angus, A. R., Krawczak, R., Trentacosta, C. J., Jagadeesh, D., Tomlinson, C. S., & Lindhiem, O. (2025). Meta-ana­ly­sis on the effects of client pre­fe­ren­ces on tre­at­ment satis­fac­tion, com­ple­tion, and cli­ni­cal out­co­me: A 10-year upda­te. Clinical Psychology Review, 121, 102644. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2025.102644

Beutler, L. E., & Clarkin, J. F. (1990). Systematic tre­at­ment selec­tion: Toward tar­ge­ted the­ra­peu­tic inte­rven­tions. Brunner/Mazel.

Constantino, M. J., Vîslă, A., Coyne, A. E., & Boswell, J. F. (2018). A meta-ana­ly­sis of the asso­cia­tion betwe­en patients’ ear­ly tre­at­ment out­co­me expec­ta­tion and the­ir post­tre­at­ment out­co­mes. Psychotherapy, 55(4), 473–485. https://doi.org/10.1037/pst0000169

Cuijpers, P., Reijnders, M., & Huibers, M. J. H. (2019). The role of com­mon fac­tors in psy­cho­the­ra­py out­co­mes. Annual Review of Clinical Psychology, 15, 207–231. https://doi.org/10.1146/annurev-clinpsy-050718–095424

Elliott, R., Bohart, A. C., Watson, J. C., & Murphy, D. (2018). Therapist empa­thy and client out­co­me: An upda­ted meta-ana­ly­sis. Psychotherapy, 55(4), 399–410. https://doi.org/10.1037/pst0000175

Flinn, L., Braham, L., & das Nair, R. (2015). How relia­ble are case for­mu­la­tions? A sys­te­ma­tic lite­ra­tu­re review. British Journal of Clinical Psychology, 54(3), 266–290. https://doi.org/10.1111/bjc.12073

Flückiger, C., Del Re, A. C., Wampold, B. E., & Horvath, A. O. (2018). The allian­ce in adult psy­cho­the­ra­py: A meta-ana­ly­tic syn­the­sis. Psychotherapy, 55(4), 316–340. https://doi.org/10.1037/pst0000172

Lilienfeld, S. O. (2007). Psychological tre­at­ments that cau­se harm. Perspectives on Psychological Science, 2(1), 53–70. https://doi.org/10.1111/j.1745–6916.2007.00029.x

Lindhiem, O., Bennett, C. B., Trentacosta, C. J., & McLear, C. (2014). Client pre­fe­ren­ces affect tre­at­ment satis­fac­tion, com­ple­tion, and cli­ni­cal out­co­me: A meta-ana­ly­sis. Clinical Psychology Review, 34(6), 506–517. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2014.06.002

Macneil, C. A., Hasty, M. K., Conus, P., & Berk, M. (2012). Is dia­gno­sis eno­ugh to guide inte­rven­tions in men­tal health? Using case for­mu­la­tion in cli­ni­cal prac­ti­ce. BMC Medicine, 10, 111. https://doi.org/10.1186/1741–7015-10–111

Nguyen, T. T., Bertoni, M., Charvat, M., Gheytanchi, A., & Beutler, L. E. (2007). Systematic Treatment Selection (STS): A review and futu­re direc­tions. International Journal of Behavioral Consultation and Therapy, 3(1), 13–29.

Swift, J. K., Callahan, J. L., Cooper, M., & Parkin, S. R. (2018). The impact of accom­mo­da­ting client pre­fe­ren­ce in psy­cho­the­ra­py: A meta-ana­ly­sis. Journal of Clinical Psychology, 74(11), 1924–1937. https://doi.org/10.1002/jclp.22680

Swift, J. K., & Greenberg, R. P. (2012). Premature discon­ti­nu­ation in adult psy­cho­the­ra­py: A meta-ana­ly­sis. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 80(4), 547–559. https://doi.org/10.1037/a0028226

Swift, J. K., Penix, E. A., & Li, A. (2023). A meta-ana­ly­sis of the effects of role induc­tion in psy­cho­the­ra­py. Psychotherapy, 60(3), 342–354. https://doi.org/10.1037/pst0000475

Tryon, G. S., Birch, S. E., & Verkuilen, J. (2018). Meta-ana­ly­ses of the rela­tion of goal con­sen­sus and col­la­bo­ra­tion to psy­cho­the­ra­py out­co­me. Psychotherapy, 55(4), 372–383. https://doi.org/10.1037/pst0000170